Prof. Joanna Rymaszewska

Współpraca terapeutyczna a Głęboka Stymulacja Mózgu (Deep Brain Stimulation) w zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych: studium dwóch przypadków


Rymaszewska J., Wieczorek T, Weiser A, Piotrowski P, Fila-Witecka K, Siwicki D, Tabakow P, Beszłej JA

Wrocławski ośrodek akademicki rozpoczął, po odbyciu odpowiednich szkoleń, badanie efektywności stosowania głębokiej stymulacji mózgu (DBS) w lekoopornych zaburzeniach psychicznych, których patofizjologia oparta jest na zaburzeniu określonych pętli neuronalnych w mózgu. Zaprezentujemy dwa przypadki kliniczne - pacjentów z opornymi na leczenie zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi (OCD), których poddano leczeniu głęboką stymulacją mózgu. Obserwacja po implantacji stymulatorów i elektrod trwała 6 miesięcy. Jednocześnie modyfikowano parametry stymulacji i przeprowadzono próbę wyłączenia stymulatora, wobec której pacjenci i psychiatrzy pozostawali zaślepieni. Oba przypadki dowodzą znaczenia jednoczesnego stosowania trzech metod terapeutycznych: DBS, CBT i farmakoterapii w OCD. Pacjenci różnili się poziomem wglądu, słaby versus dobry (wg kryteriów DSM-V) co przekładało się na jakość współpracy i przestrzeganie zaleceń terapeutycznych. U pacjentki ze słabym wglądem doszło do nasilenia objawów OCD w skali Y-B, w okresie przerwania terapii CBT, mimo utrzymania stałych parametrów stymulacji DBS. Podwójnie zaślepione próby wyłączenia stymulacji potwierdziły istotną rolę DBS w leczeniu długoterminowym, gdyż w obu przypadkach doszło do znacznego pogorszenia stanu psychicznego. Po zastosowaniu DBS osiągnięto znaczącą poprawę współpracy w zakresie CBT, pomimo braku skuteczności tej formy psychoterapii przed rozpoczęciem stymulacji. W przypadkach ciężkich, opornych na leczenie OCD zawsze powinna być planowana interdyscyplinarna opieka terapeutyczna.