Dr Sławomir Murawiec

Jak współcześnie bada się wpływ psychoterapii na funkcjonowanie mózgu


Współczesne badania neurobiologicznych mechanizmów psychoterapii biorą pod uwagę zindywidualizowane cechy procesu psychoterapii i jednostkowe cechy osoby, która w niej uczestniczy. Nie dotyczą więc one już tylko globalnych zjawisk uchwytnych w badaniach obiektywizujących (neuroobrazowaniu, EEG) które obserwowano w badanych grupach osób podlegających psychoterapii ( a więc efektu w rodzaju: w całej grupie badanej stwierdzono statystycznie istotne zmiany aktywności w określonych lokalizacjach mózgu). Po pierwsze badania uwzględniają jednostkowy wymiar osoby podlegającej psychoterapii (np. określony wymiar objawów, określony problem lub konflikt wewnętrzny ustalony uprzednio w trakcie dokładnego wywiadu, itp.). Po drugie dotyczą jednostkowych zmian obserwowanych w terapii konkretnej osoby – które mogą być obiektywizowane przy pomocy neuroobrazowania. W ten sposób łączone są dane z perspektywy wewnętrznej (introspekcyjnej, perspektywy „ja”) z danymi z perspektyw zewnętrznej (obiektywizującymi, uzyskanymi przy pomocy narzędzi obrazujących funkcje mózgu).